21 Июн

Sachynenne на Tam «Zhytstso daetstsa, номер zhytstso tvaryts» па создает Анатоль Vyartsіnskaga

Сачыненне на тэму «Жыццё даецца, каб жыццё тварыць» па творах Анатоля Вярцінскага

    Жыцц — гэта вялк падарунак прыроды. Але проста нарадзцца недастаткова. Адведзены час на гэтай Зямл трэба пражыць годна, каб не было сорамна н перад км. Жыцц кожнага чалавека понае эмоцый, наша задача складаецца тым, каб зрабць гэтыя эмоцы станочым.

    Анатоль Вярцнск, сучасны беларуск паэт, — майстар фласофскай паэз. У свах вершах н звяртаецца да агульначалавечых праблем. Меня зацкав яго твор «Жыцц даецца, каб жыцц тварыць». Атар хоча сказаць нам, што значыць жыць. Не проста снаваць, а менна жыць. Любо, дабрыня, клопаты — ус гэта суправаджае дзця, якое тольк нарадзлася, кал яно вырасце, то будзе павнна жыццвую «нць вць далей — любою, справай дзейнай ды словам, што ад працы неаддзельна».

    Наша жыцц понасцю залежыць ад учынка, якя мы здзяйсняем. Кожнага чалавека хвалюе, што ж застанецца пасля яго. А кал мы чытаем такя матываваныя светлыя вершы, то хочацца пакнуць нешта, што дапамагло б нашым нашчадкам, што пакнула б у х тольк добрыя спамны пачуцц гонару. Да гэтага заклкае Вярцнск:

    Жыцц даецца, как жыцц тварыць.Не марнаваць, не ншчыць, не бурыць, — Тварыць!

    Пасля гэтых радко зяляецца жаданне, каб памяць пра цябе жыла дога. Атар звяртаецца да чытача з просьбай жыць не цха, а ярка, каб розныя колеры был жыцц людзей, каб было што спомнць, накш «якая ад жыцця карысць?»Друг твор псьменнка «Чалавек маленькага роста» таксама разказвае пра жыцц людзей, але крыху з ншага боку. н сцвяржае, што мы не можам выбраць нашу знешнасць:

    Чалавек маленькага роста,чаму не рос, па чый вне?Чалавек адказвае проста:Гэта залежыць не ад мяне.
    Тое ж самае — пра розум:
    Чалавек маленькага розума,мог ты быць разумнейшым ц не?Чалавек гаворыць цвяроза:Гэта залежыць не ад мяне.

    Але кал атар запытваецца чалавека «душы маленькай», то не атрымлвае адказу. Анатоль Вярцнск запэнвае нас тым, што мы можам быць Людзьм, нават кал не можем выбраць нашу знешнасць нашы здольнасц. Таму мачыць чалавек, бо «хбам нашым сць апраданне, подласц апрадання няма».

    Тое, як мы паводзм сябе з ншым людзьм розных абставнах, паказвае наш характар, наша «я». Атар робць вынк: знешнасць не галонае. Чалавек можа быць непрыгожым, але са светлай душой, да яго будуць цягнуцца людз. А вось кал чалавек прыгожы, але з «беднай душой», то нхто не будзе з м сябраваць. Кожны чалавек здольны выбраць: быць яму добразычлвым, цкавым ц злым, дрэнным.

    Такм чынам, у вершах Анатоля Вярцнскага мы можам убачыць тонкую фласофскую лню, якая выказвае думк псьменнка, яго адносны да жыцця. Яго творчасць вучыць нас добрым учынкам як для сябе, так для ншых. кал б я сустрэ Анатоля Вярцнскага, то я б сказа яму «дзякуй!» за яго творы за яго любо павагу да душы чалавека.

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *